DÉJÀ NON VU

 

à la mode de Marina Tsvetaeva
Μην επιμένετε, κύριε. Δεν σας γνωρίζω.
Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ.
(Δεν σας έχω καν ονειρευτεί – τότε θα σας θυμόμουν με κάθε λεπτομέρεια).

Δικές σας αναμνήσεις είναι όλα αυτά, όχι δικές μου,
αυτές οι μεταμεσονύχτιες συζητήσεις που μου περιγράφετε λέξη με λέξη,
για την ποίηση – που, υποτίθεται, διαχειριζόταν την αμφισημία της επιθυμίας,
και οι χειροπιαστές αποδείξεις που επικαλείστε,
εκείνο το μεταξωτό φουλάρι που δένατε με ναυτικούς κόμπους, καταχωνιασμένο στην τσέπη του παλιού παλτού μου, μπορώ να σας το δείξω,
παιδιάστικες ταχυδακτυλουργίες που δεν ξεγελάνε την ενήλικη μνήμη.
Όχι, μην επιμένετε! Δεν ήμουν εγώ (κι ούτε θα ήθελα να είμαι, κύριε,
είναι τρομακτική τόση ακρίβεια στις αναμνήσεις, τόση χειρουργική ακρίβεια∙
ούτε μια τόση δα ατέλεια στην αποκατάσταση, ούτε μια μικρή ουλή–
υπόμνηση ενός, έστω ελάχιστου, μαρτυρίου∙ τίποτα που να απωθεί
ή να απωθείται).

Σταθείτε! Όχι οι περιγραφές σας, αλλά κάτι στον τόνο της φωνής σας…
αυτή η συγκράτηση της κλίμακας, αυτό το χαμόγελο
(καλλιγραφημένο ακόμα και τώρα που σίγουρα νιώθετε πληγωμένος ),
ξυπνάνε κάτι απροσδιόριστα οικείο, όχι στο μυαλό μου, αλλά στα χέρια μου…
…ναι, ναι, τα χέρια μου θυμούνται τώρα (θαμπά, ωστόσο) τη σαρκοβόρα πείνα τους
για τα πυκνά ξανθά μαλλιά σας!

(Πώς είπατε; Eίστε μελαχρινός κι είχατε πάντα λιγοστά μαλλιά;
Kαι μόλις τώρα καταλαβαίνετε, χάρη στην τερατώδη λήθη μου,
ότι δεν σας αγάπησα ποτέ; )

Αυτό καταλαβαίνετε;
Όχι ότι η διαγραφή της μορφής σας από τη μνήμη μου
είναι η δική μου χειροπιαστή απόδειξη
απόλυτης, ανεξίτηλης αγάπης;

ΧΡΥΣΑ ΦΡΑΓΚΙΑΔΑΚΗ