Tags

Η Ιεροτελεστία του Τσαγιού

Μας πηγαίνει στην κρυψώνα της, πίσω από τη μηλιά, στην τελευταία πεζούλα του κήπου μας. Προστάζοντας αυστηρά τους μικρούς της φίλους, τους οδηγεί πρώτους στη σκάλα· εμείς, ντροπαλοί γίγαντες, ανεβαίνουμε πίσω τους. Έχει στρώσει τραπέζι, μερικές σανίδες στηριγμένες σε πέτρες, και πάνω τους μια μισοσπασμένη κούκλα καθισμένη φάτσα σε ένα ζουληγμένο αρκουδάκι. Ένας ένας, μικροί και μεγάλοι, παίρνουμε τις θέσεις που μας υποδεικνύει: «λοιπόν, εσύ κάθεσαι εδώ» και «εσύ κάθεσαι εκεί». Ακολουθεί νέα σειρά διαταγών: «Αφού εγώ είμαι η Μαμά, εγώ σερβίρω το τσάι». Ένα παιδικό χέρι απλώνεται μπροστά, από κάπου βγάζει και μοιράζει πορσελάνινα φλιτζάνια τόσο λεπτεπίλεπτα που είναι αόρατα. Μετά, αρπάζει το χερούλι μιας τσαγιέρας από το πουθενά και μας σερβίρει με τη σειρά, πριν ακουμπήσει πάλι μπροστά της το συμπαγές αυτό αντικείμενο από αέρα. Να και τα σάντουιτς με τα μπισκότα. Καθένας μας παίρνει από ένα σκονισμένο κλωναράκι. «Λοιπόν, φάτε το όλο και μην γκρινιάξει κανείς γιατί θα σας μαρτυρήσω στον Μπαμπά». Δίνει στον Αρκούδο μια τρυφερή σπρωξιά που τον στέλνει φαρδύ πλατύ στο έδαφος. «Και ίσια την πλάτη: δεν καμπουριάζουμε όταν έχουμε καλεσμένους». Με επισημότητα, φέρνουμε τα φλιτζάνια στα χείλη μας, πίνοντας σιωπηλά ο ένας στην υγεία του άλλου. Μες απ’ τα κλαδιά της μηλιάς, διακρίνεται η πόλη, ένας πέπλος αιθάλης πάνω από τις αποβάθρες, η μουντή, θαμπή επιφάνεια του ποταμού Λι. Πέρα απ’ τους λοφίσκους βρίσκεται το αεροδρόμιο, και όσο εμείς πίνουμε το αόρατο, ένα αεροπλάνο ανεβαίνει, μια φλούδα ασήμι στο φως του ήλιου. Φιλτραρισμένος από τα άνθη της μηλιάς, ο ήχος του είναι μακρινός και φιλικός σαν τον βόμβο μιας μέλισσας που ψάχνει για μέλι.

JOHN MONTAGUE (1929-2016)
απόδοση: Χρύσα Φραγκιαδάκη

το πρωτότυπο στα σχόλια

© CHRISSA FRAGIADAKI , D for Dashes—moonlighting in Amherstland, [2014]

Advertisements